برای تو می نویسم... برای چشم هایت...برای زخم ها و کبودی صورتت...برای غم و اندوهی که در جانت نشسته. برای جای خالی پدر و مادرت و خانواده ات. برای تمام کودکان این سال های رنج. کاش می توانستم برایت کاری کنم. کاش میشد برای تمام کودکان این دنیای بی رحم کاری کرد.

#بثینه_دخترم

کمی به خودم دلداری می دهم و خودم را دعوت به آرامش میکنم.تمام خلسه و سکوت شب ها...مال من می شود.جغد می شوم و شب ها را زندگی می کنم. گوش می دهم...می نویسم... و حالم خوب می شود اما خودم نه.